Mknąc po niebie

Mknąc po niebie

Obecnie możliwe jest coś co dawniej było tylko marzeniem ludzkości – transport drogą lotniczą. Ludzkość od zarania dziejów głowiła się jak wzbić się w powietrze. Dzisiaj samoloty pasażerskie różnych nacji latają to w jedną to w drugą stronę, przewożąc setki pasażerów. Tyle są w stanie zabrać na swój pokład współczesne samoloty pasażerskie. Co więcej są one w stanie dotrzeć do celu z dużą prędkością. Na uwagę tutaj zasługują francuski Concorde oraz Rosyjski Tupolew Tu-144. Oba samoloty latają z prędkością ponaddźwiękową.

Samolot Concorde to owoc wspólnych prac Wielkiej Brytanii i Francji. Stąd też wzięła się jego nazwa oznaczająca zgodę. Ten naddźwiękowy samolot o duralowej konstrukcji jest w stanie lecieć z prędkością 2150 km/h. Zabiera on na pokład do 128 pasażerów i przewozi ich na odległość 7250 km. Oblot tego samolotu miał miejsce drugiego marca 1969 roku. Siedem lat później został wprowadzony do służby.

Charakterystycznym elementem konstrukcji są skrzydła typu delta mające obrys ostrołukowy. Podczas startu nos maszyny jest opuszczony, ma to zapewnić lepszą widoczność. W skład załogi wchodzi dwóch pilotów oraz inżynier pokładowy. Konstrukcja samolotu pozwala mu na rozwinięcie naddźwiękowej prędkości bez używania dopalaczy. Samolot ten posiada autopilota i autothrottle. Dzięki obu tym rozwiązaniom możliwy jest automatyczny start i lądowanie. Pilot nie musi nadzorować tych czynności. Samolot posiada szereg zaawansowanych rozwiązań technicznych umożliwiających sprawną regulację i kontrolę lotu. Do tej pory miała miejsce tylko jedna katastrofa tego samolotu. Do zdarzenia doszło 25 lipca 2000 roku w pobliżu Paryża. Zginęło 113 osób, w tym dwie obywatelki Polski.

Radziecki samolot Tupolew Tu-144 to odpowiednik samolotu Concorde, na zachodzie nazywany Konkordskij. Ta imponująca konstrukcja jest w stanie zabrać na pokład 140 pasażerów i zabrać ich na odległość 4300 lub 6200 km, lecąc z prędkością 2300 km/h. Zasięg jest zależny od wersji maszyny. Samolot Tu-144S ma zasięg 4300 km, natomiast Tu-144D ma zasięg 6200 km.

Start prototypu Tu-144 miał miejsce 31 grudnia 1968 roku pod Moskwą. A więc dwa miesiące przed startem pierwszego samolotu Concorde. Samolot wszedł do służby 26 grudnia 1975 roku. Ale w tym okresie transportowano nim pocztę oraz ładunki, ludzi na razie nie przewożono. Dopiero w grudniu 1977 rozpoczęły się loty pasażerskie.

Samolot pasażerski Tu-144 to konstrukcja z pewnością imponująca jeśli chodzi o osiągi, ale kłopotliwa w użytkowaniu. Maszyny te były kosztowne w eksploatacji, a ponadto zawodne i awaryjne. Samoloty te zużywały ogromne ilości paliwa. Ostatecznie wycofano go ze służby w roku 1978.

Nie sposób nie zwrócić uwagi na pewne podobieństwo tych maszyn. Istnieje podejrzenie, że Tu-144 był „kopią” samolotu Concorde. Jak do tego doszło? Wywiad radziecki miał się dopuścić szpiegostwa przemysłowego. Ale to spekulacja i nie ma jednoznacznych dowodów na to, że takie coś rzeczywiście miało miejsce. Wiadomo jednak, że takie praktyki się zdarzały. W każdym razie samoloty te stanowią niemałą ciekawostkę. Możliwy jest przewóz pasażerów z prędkością ponaddźwiękową. Osobną sprawą jest fakt, czy taki rodzaj komunikacji jest najbardziej komfortowy i ekonomiczny. Szczególnie te ostatnie kryterium zdaje się świadczyć na niekorzyść tego rozwiązania. Ale to dzisiaj, kto wie – może za parę lat powstaną samoloty pasażerskie, które wprawdzie nie będą latały z prędkością naddźwiękową, ale dużą. Jak widać na przykładach technologia idzie naprzód. W znaczący sposób.

Tags:

Share this post

Post Comment